Tag: Tentoonstelling

De groepstentoonstelling The Nature of Remembering, geïnitieerd door kunstenaar Lawil Karama in samenwerking met historica Megan Hoetger, toont verschillende multimedia-onderzoeksprojecten die zich bezighouden met het bevragen van normatieve herinneringspolitiek en het co-experimenteren met ecologische en niet-menselijke lichamen.

De titel van de tentoonstelling heeft twee betekenissen: enerzijds wordt de natuur opgeroepen, waarbij de focus ligt op actanten en actoren buiten en naast de mens – levende entiteiten die getuige zijn van, deelnemen aan, verwijzen naar, terugdenken aan, voorspellingen doen van en rondwaren in de historische tijd. Anderzijds is de uitdrukking ‘the nature of’ een provocatie, die zich verzet tegen ideologische en met geweld opgelegde opvattingen over herinneren en herdenken.

Al deze projecten hebben een gemeenschappelijk streven naar ‘frictioning’: het inzetten van technologieën tegen hun koloniale aard in en het stilstaan bij de affectief, voorouderlijk, archiefkundig en forensisch vervlochten omstandigheden van geleefde ervaring en kennisproductie. Gezamenlijk vragen de werken: wie of wat kadert en bezielt herdenkingen van geweld, handelingen die onzichtbaar, onuitsprekelijk en ondenkbaar zijn gemaakt?

De tentoonstelling bevat werken van Samuel Baidoo, Michèle Boulogne, Laura Fong Prosper en Tin Wilke, Lawil Karama, Aram Lee en Komtouch Napattaloong met Bart Seng Wen Long en Kaisa Saarinen.

Deze tentoonstelling is mede mogelijk gemaakt door Amsterdams Fonds voor de Kunst, Mondriaan Fonds en Prince Claus Fund, met steun van de Gemeente Amsterdam.

Afbeelding: Lawil Karama, Algorithm of Colour: Reflection Series – Sky 14:00 EAT, February 10, 1973 Mbale, Uganda (2026), KunstRAI X Rietveld Alumni 2026: paralelepípedo, foto door Lucia Del Valle Ramirez.

Wat wordt geborgen in de grond is nooit eenduidig. De bodem bewaart zowel wat is er gebouwd als wat er is afgebroken. Het draagt tekenen van zorg in zich, weggezonken in gewelddadige geschiedenissen. Het betreden van deze grond betekent ook het betreden van een veld van verstrengelingen – een tijdelijke samenkomst van aarde, arbeid en herinnering. Gevormd door landschappen en microtypografieën, worden ingrediënten, gebaren en smaken een levend archief dat uitgedragen wordt in en door middel van praxis.

flour, water, soil, geïnitieerd door maria khatchadourian, bevat nieuwe en aangepaste locatiespecifieke werken van Areej Ashhab, het duo Common Ground (Anna Celda en Saja Amro), Ola Hassanain, maria khatchadourian, Ai Ozaki en belit sağ. Samen houden de tentoongestelde werken zich bezig met aarde, zaden, water, fermentatie en verwoesting als ruimtes waar zorg en geweld met elkaar verstrengeld zijn. Ze bevatten verhalen van herstel, onteigening en continuïteit.

De tentoonstelling reflecteert op voedsel, land, en agrarische praktijken als de infrastructuren waarlangs ontheemding, koloniale breuken en verwantschap worden overgedragen en aangevochten – kwetsbare geografieën die zich tegen uitwissing verzetten door middel van dialect, belichaamde kennis en voorouderlijke recepten.

Lees verder “flour, water, soil”

De tentoonstelling Melted for Love, onderdeel van de Sonic Acts Biennial 2026, vindt plaats in W139, Arti et Amicitiae en de Rozenstraat en onderzoekt hoe het begrip ‘thuis’ verandert onder invloed van de klimaatcrisis, koloniale geschiedenissen en gedwongen migratie. De tentoonstelling brengt installaties, films, geluidswerken en performances samen die laten zien hoe land, lichamen en ecosystemen worden gevormd en aangetast door diverse systemen van uitbuiting. Door te luisteren naar de echo’s die deze aantasting achterlaten, reflecteert de tentoonstelling zich op de gebaren van liefde en verbondenheid met land en gemeenschap als vormen van verzet en herstel.

Lees verder “Sonic Acts Biennial 2026: Melted for Love”

Deze lente geeft collectief Sunflower Soup het startschot voor de PPP: een Politieke Partij voor Piepers en andere wezens. PPP transformeert W139 in een plek voor collectieve praktijken: een open werkruimte waar je welkom bent om te maken en te delen!

In tegenstelling tot gebruikelijke politieke partijen, waar eerst het partijprogramma wordt geschreven en daarna pas het beleid, kiest de PPP voor de omgekeerde aanpak. De partij is gebaseerd op de overtuiging dat denken en doen nauw met elkaar verbonden zijn, en dat kennis over hoe we samenleven in een maatschappij vaak ontstaat door samen te maken en experimenteren.

Hoewel de Pieper een centrale rol speelt binnen de partij, lenen de letters P zich voor vele interpretaties: ze zouden ook kunnen staan voor Protorealistisch en Pan-Politiek Project, een Praktische Partij voor Provocatie of een Panseksuele Patatten Parabel. Op deze manier biedt de PPP een pluriform platform voor onderbelichte perspectieven, een toevluchtsoord voor iedereen die de huidige politieke status quo wil bevragen.

Bij binnenkomst in W139 stap je eerst het PPP partijkantoor binnen, ontworpen en gebouwd door Doe-Het-Zelf Werkplaats. Tijdens het bouwen van deze ruimte heeft het collectief hun eigen structuur en samenwerkingsmethodes onderzocht. Het kantoor dient als ruimte voor bijeenkomsten en vergaderingen, een plek waar het partijplatform van de PPP collectief vorm kan krijgen. In de ruimte erachter verschijnt de Paniekfabriek door bende van de glittervingers. Hier beginnen zaden van verzet te ontkiemen en overwoekeren, die lang geleden zijn geplant in verborgen hoeken. DePaniekfabriek schreeuwt stilletjes nee! tegen de onophoudelijke drang naar meer, groter, sneller, beter, hebzuchtiger terwijl de ruimte langzaam transformeert in een broedplaats van verzet in de periode dat de PPP het pand bezet. Op de wanden vind je muurschilderingen – gemaakt door Sunflower Soup samen met studenten – die scènes van het Pan-Politieke Pieper-Project uitbeelden.

Door middel van een uitgebreid workshopprogramma zal de PPP in de loop van twee maanden geleidelijk groeien. Een scala aan collectieven, makers en bezoekers zullen gezamenlijk de politiek van de Pieper verkennen en bijdragen aan de PPP. De partij is niet alleen speculatief en experimenteel, maar vormt ook een echte fysieke plek voor politieke verbeelding en verbinding. Er worden alternatieven aangedragen voor de gangbare manier waarop hedendaagse politiek wordt vormgegeven. Je bent van harte welkom om hieraan bij te dragen!

Neem deel aan een van de reeks workshops P(r)otato Propaganda Production met Sunflower Soup, maak mobiele protestprints met Kasih Graphic, voer een aardappelzaai-ritueel uit met 4Siblings, ga in Spud-itorial debat met Jody Aikman, draag bij aan de PPPotato Paper in de redactieruimte van PotatoPress met mul-thee-fuhngk-shuh-nl, neem deel aan een workshop over feministisch drukwerk en poëzie met Periphery Center, verken de politiek van perceptie met Rosalie Bak en Margherita Soldati, of onthaast met Urgent Ecologies tijdens een gesprek over duurzame kunstpraktijken.

Meer over deelnemende kunstenaars vind je in de digitale handout van PPP: een Politieke Partij voor Piepers en andere wezens.

Sunflower Soup is ontstaan uit een gedeelde activistische betrokkenheid en de prangende behoefte om te onderzoeken wat kunst kan betekenen buiten het persoonlijke, geïsoleerde individu. Het collectief wordt gedreven door een aantal vragen: kan een gezamenlijke manier van werken zorgen voor een minder passieve, meer participatieve ervaring van kunst? Hoe verhouden mensen zich tot elkaar en tot de meer-dan-menselijke wereld? Hoe verzoenen we het belang van activisme met een poëtische beeldtaal die ruimte biedt voor humor, tegenstrijdigheden en ambiguïteit?

Doe-Het-Zelf Werkplaats is een werkplaatsruimte en gemeenschappelijke tuin in Rotterdam – gratis te gebruiken, gekraakt en collectief gerund. Bezoekers kunnen er hun fiets repareren met gereedschap en gedoneerde onderdelen, buren kunnen ongehinderd kruiden uit de tuin plukken. De ruimte is gericht op gezamenlijk leren, zonder oordeel en met wederzijdse vrijgevigheid. Het is een omgeving waar mensen veilig met elkaar in contact kunnen komen, op het grensgebied van wat ze al weten en wat ze proberen uit te vinden. DHZ bestaat uit Deniz Gülyurt, M.B. McGregor, Christian Lesmes, Florian Henschel, Sapozhnikov Mikhail, Linda Zeb Hang, Tomi Hilsee en Saina Salarian.

bende van de glittervingers ontketent speelse en absurdistische taferelen die zweven tussen kunst, activisme en ecologie. Waar binnen kapitalistische systemen mensen steeds meer gedwongen worden tot individualisme, zet glittervinger zich met vreugde en vechtlust in voor solidariteit en verbinding. Ze bouwen duurzame relaties met wezens waarmee we deze planeet delen. Ze creëren verhalen die blijven plakken als glitters, en iedereen laten schitteren.

PPP wordt mede mogelijk gemaakt door Fonds voor Cultuurparticipatie – Deelregeling Open Call: Cultuur voor Klimaat.

Visuele identiteit door June Jungeun Yang.

Tentoonstellingsfotografie door Pieter Kers

Colofon

Geïnitieerd door Sunflower Soup met Doe-Het-Zelf Werkplaats, bende van de glittervingers, Kasih Graphic, 4Siblings, Jody Aikman, mul-thee-fuhngk-shuh-nl, Periphery Center, Rosalie Bak en Margherita Soldati, Urgent Ecologies en meer.

Bij W139 werken we collectief en intersectioneel aan tentoonstellingen – geleid door de kunstenaars die we uitnodigen. Deze tentoonstelling is ontwikkeld door het artistieke team, met als lead Tomas Adolfs, samen met Maya Asad, André Avelãs, Dana Claasen, Levi van Gelder, Dil Ghale, Geer van der Klugt, Monica Liu, Macarena Magaña, Margarita Osipian, Claudio Ritfeld, en Annette Wolfsberger. 

Visuele identiteit: June Jungeun Yang 

W139 wordt structureel ondersteund door Amsterdams Fonds voor de Kunst en Mondriaan Fonds. PPP wordt mede mogelijk gemaakt door Fonds voor Cultuurparticipatie.

Bijzondere dank aan Gerrit Rietveld Academie, de studenten van BEAR en SAWA Collective.

W139 slokt je heelhuids op tijdens Temper Tantrum Bonehouse (Chilling Incisions Calling Things That Have No Name), geïnitieerd door Mette Sterre, met werken van Lolly Adams, Özgür Atlagan, Monster Chetwynd, Diane Mahín, Aimée Phillips & Nina Läuger, en Mette Sterre. Deze immersieve groepstentoonstelling verkent de grenzeloze potentie van het lichaam en transformeert W139 tot een bezeten, grotesk, meer-dan-menselijk organisme.

Temper Tantrum Bonehouse toont nieuw en bestaand werk dat het lichaam doet vervormen voorbij herkenning en beperkingen. De kunstenaars creëren hybride, monsterlijke verschijningen die zich onttrekken aan categorisering en tegengeluid bieden jegens onderdrukkende systemen. Wat hier openbaart is geen afdaling richting horror, maar een confrontatie met de politiek van angst – systemen die bepaalde lichamen als monsterlijk hebben bestempeld. Angst wordt niet vermeden, maar ontleed, herschreven en in nieuwe categorieën opnieuw uitgevonden.

Temper Tantrum Bonehouse is een plek waar geesten en monsters ronddwalen. De tentoonstelling pulseert en desoriënteert, en daagt ons uit om onze relatie tot macht en ons eigen lichaam te heroverwegen.

Photos by Pieter Kers

Temper Tantrum Bonehouse is mogelijk gemaakt door het Amsterdams Fonds voor de Kunst, Mondriaan Fonds, het Cultuurfonds en Fonds21.

Meer over deelnemende kunstenaars vind je in de digitale handout van Temper Tantrum Bonehouse (Chilling Incisions Calling Things That Have No Name).

Geïnitieerd door Mette Sterre.

Bij W139 werken we collectief en intersectioneel aan tentoonstelling – geleid door de kunstenaars die we uitnodigen. Deze tentoonstelling is ontwikkeld door het artistieke team, met als lead Claudio Ritfeld, samen met Tomas Adolfs, Maya Asad, André Avelãs, Dana Claasen, Levi van Gelder, Dil Ghale, Geer van der Klugt, Monica Liu, Margarita Osipian en Annette Wolfsberger.

Visuele identiteit: Javier Rodriguez Fernandez

Sound design: BJ Nilsen

Technische ondersteuning: Jan van Witteveen, Jan Inti van Delft

Partners: Amsterdam Dance Event, Mezrab, House of Løstbois.

Met speciale dank aan: Ilvy Adams, Sander Alblas, Renske Buissant des Armorie, Peter Cripps Clark, Lucia Fernandez Santoro, Anne Huttinga, Geertje Jacobs, Koos Jaspers, Liesbeth Klaver, Matthijs Koerts, Stephan Kuderna, Agata Leszczyńska, Wouter Lucifer, Miles Luxembourg, Lotte Nijhof, Yolane Rais, Kees Reedijk, Octave Rimbert-Rivière, Kirti Soekaloe, EKCW, Rijksakademie van beeldende kunsten, Kwintus Art, Pauwhof Fund en Sadie Coles.

2025 luidt het 20-jarig bestaan van Rainbow Soulclub. Het collectief keert ter ere van dit jubileum terug naar W139, waar ze voor het eerst exposeerden in 2007. Deze tentoonstelling brengt werken samen die gemaakt zijn gedurende 20 jaar aan samenwerkingen en laat tegelijkertijd zien wat er ontstaat tussen het maken van werk over zo’n lange periode: een familie die begon als vreemden.

Rainbow Soulclub is een kunst- en solidariteitscollectief dat in 2005 is opgericht door beeldend kunstenaars Saskia Janssen en George Korsmit. Het collectief bestaat uit makers en denkers met verschillende sociale, economische en culturele achtergronden, die elkaar regelmatig ontmoeten in de gezamenlijke studio bij het inloopcentrum van Stichting De Regenboog Groep, een organisatie in Amsterdam die zich inzet voor mensen die te maken hebben met dakloosheid, verslaving, armoede en de moeilijkheden verbonden aan een ongedocumenteerde status.

Werkend met een organisch model dat zich blijft uitbreiden en dat blijft veranderen – zonder agenda’s, hiërarchieën en verwachtingen – staat voor de Rainbow Soulclub het idee centraal dat ieder mens het vermogen tot expressie heeft, zelfs in complexe en onwaardige omstandigheden.

Meer over deelnemende kunstenaars vind je in de digitale handout van Rainbow Soulclub: Re-Arrangement of Priorities.

Deze tentoonstelling wordt ondersteund door Amsterdams Fonds voor de Kunst, De Regenboog Groep, VriendenLoterij Fonds, en Mondriaan Fonds.

Foto door Maarten Nauw / Stedelijk Museum Amsterdam.

Foto’s door Pieter Kers en Elodie Vreeburg

Colofon

Geïnitieerd door Rainbow Soulclub is Ebby Addo, Lehel Barabas, Shahram Behrozian, Hosein Danesh, Coen Conscious Energy, Jaan Evart, Sena Gnaglo, Michiel van der Hoeven, Abdi Hussein, Omid Jalayerian, Saskia Janssen, Ronald Johnson, Kapper Karim, George Korsmit, Eke Kriek, Fanny Kriek, David Kromotaroeno, Clifton Lettering, Parry Person, Ting Phangpanya, Patrick Poitier, Anthony Stefania, Ulrich Straal, Jaques Vedel du Boisbaudry, Alexis van Vliet, Mimosa Visser.

Bij W139 werken we collectief en intersectioneel aan tentoonstellingen – geleid door de kunstenaars die we uitnodigen. Deze tentoonstelling is ontwikkeld door het artistieke team met Tomas Adolfs, Margarita Osipian, and Claudio Ritfeld, samen met André Avelãs, Dana Claasen, Levi van Gelder, Dil Ghale, Geer van der Klugt, Izzy Lee, Macarena Magaña and Annette Wolfsberger.

Visuele identiteit: Jaan Evart

W139 wordt structureel ondersteund door Amsterdams Fonds voor de Kunst en Mondriaan Fonds. Re-Arrangement of Priorities wordt mede mogelijk gemaakt door VriendenLoterij Fonds.

Bijzondere dank aan De Regenboog Groep Amsterdam, Blaka Watra, Makom, Transformatorweg 6, Malika Amghar, Eva Bezem, Anne-Marie Bouwmeester, Rolanda van Embricqs, Annechien de Vries, Spuistraat 10 advocaten, Ellen de Bruijne PROJECTS, Orsine Walden, Ivy Kriek.

Octavia E. Butlers baanbrekende sciencefictionboek Parable of the Sower uit de Earthseed-trilogie (1993) begint in het jaar 2024. In het licht van dit belangrijke moment initiëren Müge Yılmaz en Anna Hoetjes Taking Root Among the Stars. Deze tentoonstelling bouwt voort op de nalatenschap van Butlers werk en herdenkt een jaar waarin de toekomst het heden, en daarna het verleden werd.

De tentoonstelling brengt kunstenaars en schrijvers bij elkaar die sciencefiction niet alleen als thema gebruiken, maar ook als speculatief middel voor worldbuilding om kritische vragen te stellen over onze samenleving. Taking Root Among the Stars verkent verschillende sociale werkelijkheden, alternatieve toekomsten en gedeelde relaties met de natuur. Door een interdisciplinaire benadering van feministische, trans-, queer- en dekoloniale sciencefictionliteratuur schrijven de kunstenaars in deze tentoonstelling zichzelf in de toekomst(en) die zij willen zien. 

Als platform voor uitwisseling op het snijvlak van kunst, literatuur, ecologie, wetenschap en activisme doet deze tentoonstelling een beroep op speculatie en haar feministische mogelijkheden. Door werken die zelf reeds middelen voor uitwisseling zijn, ontstaat er ruimte voor worldbuilding. Door werken die zelf reeds middelen voor uitwisseling zijn, ontstaat er ruimte voor worldbuilding. Door middel van dialoog, reflectie en interactie nodigt de tentoonstelling het publiek uit om een radicaal andere toekomst voor te stellen – een toekomst waar we naar uitkijken en waar we niet bang voor zijn.

Met een community programma dat bestaat uit workshops, leesgroepen, luistersessies en bijeenkomsten willen we de verbindingen met speculatieve literatuur zichtbaar maken die verder gaan dan verbeelding en theorie. Praktische workshops over overleven – zowel binnen het huidige politieke klimaat als in onze directe omgeving – richten zich op het bouwen, verbinden en versterken van gemeenschappen. Door samen te lezen, te schrijven, nieuwe vaardigheden te ontwikkelen, te luisteren en door gewoon samen te zijn, bekrachtigt het community programma dat het speculatieve geworteld is in het opdoen van gereedschappen voor de toekomst.

Met werken van: AiRich, Black Quantum Futurism, Maartje Folkeringa, Anna Hoetjes, Adriana Knouf, Brittany Nelson, Ada M. Patterson, Sondi, Müge Yilmaz en Fei Yining.

De tentoonstelling werd voorafgegaan door Gathering Earthseed, een dagvullende bijeenkomst over feministische science-fiction en het nalatenschap van Octavia E. Butler op 20 juli met een panelgesprek, workshops, een ritueel en een gezamenlijk diner.

Meer over deelnemende kunstenaars vind je in de digitale handout van Taking Root Among the Stars.

Deze tentoonstelling wordt ondersteund door Gieskes-Strijbis Fonds, Mondriaan Fonds, Amsterdams Fonds voor de Kunst, het Cultuurfonds, Fonds21, The Netherland-America Foundation, Buro Stedelijk en Oedipus Brouwerij.

Colophon
Geïnitieerd door Müge Yılmaz en Anna Hoetjes.

Bij W139 werken we collectief en intersectioneel aan tentoonstellingen – geleid door de kunstenaars die we uitnodigen. Deze tentoonstelling is ontwikkeld door het artistieke team, met als lead Margarita Osipian, samen met Tomas Adolfs, André Avelãs, Dana Claasen, Phil Compernolle, Levi van Gelder, Dil Ghale, Arthur Jules, Geer van der Klugt, Izzy Lee, Macarena Magaña, Claudio Ritfeld, Tiago Sá da Costa, en Annette Wolfsberger.

Visuele identiteit: Sheona Turnbull

Deze tentoonstelling wordt mede mogelijk gemaakt door: Gieskes-Strijbis Fonds, Mondriaan Fonds, Amsterdams Fonds voor de Kunst, het Cultuurfonds, Fonds 21, The Netherland-America Foundation en Oedipus Brewing. Onze partners: Buro Stedelijk, IMC Weekendschool, Kunsthaus Graz, SAWA Foundation en San Serriffe.

Speciale dank aan: Brigitte van der Sande, Rita Ouédraogo, Hana Nina Hussein, Marly Pierre-Louis, Fiep van Bodegom, en iedereen die heeft bijgedragen aan het opbouwen van de gemeenschap en het discours rond deze tentoonstelling.

Remarkable Meetings with Disgusting Men, geïnitieerd door EMIRHAKIN, reflecteert op (zelf)censuur als een doordringende ervaring, en verkent █████ manieren voor om met angst om te gaan. ██████ ████ █ ███, ████. In deze tentoonstelling worden middels een zorgvuldige ruimtelijke choreografie de strategieën van onderdrukkende regimes en hun lichamelijke implicaties onderzocht, ondermijnd, █████ en opnieuw toegeëigend. Hoe dringt politieke onderdrukking door tot het individu, infiltreert het de grenzen van het lichaam en ████████████? 

EMIRHAKIN heeft een groep kunstenaars uitgenodigd om symbolen en strategieën die geassocieerd worden met angst en onderdrukking te herinterpreteren. Remarkable Meetings with Disgusting Men creëert ruimte voor reflectie over de vernietiging van keuze, identiteit, zelfbeschikking en leven binnen sterk gepolitiseerde structuren. ████ █████ ███████ ████. Door middel van videowerken, archiefbeelden, performances, ████, geluids- en lichtinstallaties en schilderijen navigeert de tentoonstelling de maakbaarheid van (culturele) identiteit, ████ ███, nationalisme, de impact van censuur en het leven onder autoritaire regimes.

De praktijk van EMIRHAKIN is gevormd door ███ persoonlijke ervaringen als ████ ████ in ████, en visualiseert en ███████ de persoonlijke, emotionele en fysieke gevolgen van (zelf)censuur. In zijn werk schept EMIRHAKIN ruimte voor kwetsbaarheid en veerkracht. In een terugkerend programma-onderdeel reflecteert EMIRHAKIN op de █████ en ████ van ███ leven onder onderdrukking. Hij verkent mannelijkheid als ideologische constructie, die zijn ████ en ████████ diepgaand heeft beïnvloed.

Tegen de achtergrond van de opkomst van rechts en de impact daarvan op de vrijheid van meningsuiting, nodigt Remarkable Meetings with Disgusting Men uit om de complexiteiten van hedendaagse politieke realiteiten te doorkruisen, in de schaduw van systemen van ██████, manipulatie, commodificatie en racialisering. De tentoonstelling gaat gepaard met een uitgebreid contextprogramma van performances, filmscreenings, ████ ██████, en een avond van storytelling.

Met werken van Andreas Tegnander & Ossip Blits, Batuhan Keskiner, Can Demren, EMIRHAKIN, ghenwa noiré, Jonas Lerch, Ksenia Yurkova, Mohammed Tatour en Zalán Szakács.

Context-programma met: Başak Layiç, Elif Satanaya Özbay, Ghaith Kween Qoutainy en Sipan Sezgin Tekin.

Foto’s door Giovanni Salice.

Handout (pdf)

---

Colofon

Tentoonstelling geïnitieerd door EMIRHAKIN.

Bij W139 werken we collectief en intersectioneel aan tentoonstellingen – geleid door de kunstenaars die we uitnodigen. Deze tentoonstelling is ontwikkeld door het artistieke team, waarbij Claudio Ritfeld het proces leidde, samen met Tomas Adolfs, André Avelãs, Ana Brichta, Dana Claasen, Levi Van Gelder, Dil Ghale, Geer van Der Klugt, Macarena Magaña, Margarita Osipian, Ghaith Kween Qoutainy en Annette Wolfsberger.

Visuele identiteit door EMIRHAKIN en Fadi Houmani.

Deze tentoonstelling wordt ondersteund door: Gieskes-Strijbis Fonds, Mondriaan Fonds, Stimuleringsfonds Creatieve Industrie, Stadt Wien, Amarte Fonds, Goethe Instituut en Oedipus Brewing.