Moord en brand is geroepen dat het ‘post-truth’ tijdperk zou zijn aangebroken. Maar evenals het zogenaamde post-humanisme en de vader der verwarde gedachten, het postmodernisme, is ook het post-waarheid tijdperk een stoutmoedig zwaktebod als analyse van onze tijd. Waarheid speelt, net als vanouds, een centrale rol in alles dat wij doen en laten. Prokaryoten inbegrepen, want zelfs bacteriën weten hoe ze mekaar voor de gek kunnen houden. En om succesvol te kunnen liegen moet je op z’n minst weten wat een leugen dient te verbergen. Bovenal, van waarheid is vaak gesproken alsof het een ding is dat je kunt vinden, maar al dat wij telkens vinden is een beeld van onze onwetendheid in contrast tot een glimp van begrip. Waarheid is dus een eigenschap van hoe wij kijken, niet van wat wij zien.
De tentoonstelling speak, memory neemt de relatie tussen waarheid en kunst als uitgangspunt. We nodigen de bezoeker uit om de tentoonstelling te benaderen in het licht van een hernieuwde belangstelling voor deze relatie. Zo wordt de waarheid een kader om bij de kern van elk werk in de tentoonstelling te geraken. De tentoonstelling bevat bestaande werken en een aantal kunstenaars is gevraagd om nieuw werk te maken. Gezamenlijk brengen zij een grote verscheidenheid aan verbanden met het thema samen.
speak, memory vindt plaats tijdens het 40 jarige jubileum van W139. In het kader van deze verjaardag ziet W139 het als haar taak haar pijlen op de toekomst te richten. In het verschiet ziet W139 de ruïnes van een decennialange slijtageslag langzaam herrijzen. Een ieder die deze voorstellen als een hoog van de toren geblazen houding bestempeld, is van harte welkom te vertellen hoe het dan wel in elkaar steekt. Wij verwelkomen vooral hen die beter weten.
Grafisch ontwerp door Jonathan Castro Alejos.
Foto’s door Ernst van Deursen.
Bruut ontvreemd van Suede’s nummer met gelijke titel op het album Coming Up (1996), betreft het niet zozeer een ode aan of reflectie op de inhoud van de oorspronkelijke titelhouder, noch gaat het dieper in op de achtergrond van dit Britpop-achtige nummer (hoewel het een interessante notie is), de titel is louter geleend, gebruikt en misbruikt vanwege een waardering voor deze vier woorden, hier en nu.
Door een reeks uiteenlopende fragmenten van essayistische/columnachtige bewegende beelden handelt Europe Is Our Playground over dingen als moderne Nederlandse imperialistische detailhandeltendensen, een hedendaags gevoel van de interne Europese markt en diens E-nummers (en andere maten en maatvoeringen), de dominante staat van glokaal consumentisme van seks, drugs en met Nutella overgoten wafels, bowlen, exotisme in de Europese fauna, explosies, het verschil tussen Snel Gips en Plâtre de Modelage, contrasten en structuren, draden, routers en interconnectiviteit, en ten slotte, Maurice. Dat, en nog veel meer (of iets minder), allemaal vanuit de toevluchtshaven van de studio.
Europe Is Our Playground markeert het einde van de 4 maanden durende artist in residence periode van de in Brussel wonende en werkende kunstenaar Kitty Kamp bij W139, met dank aan het Mondriaan Fonds.
“De drie vormen van techniek die ik hanteer zijn het schilderij, de assemblage en de modification.
Voor het schilderij is mijn uitgangspunt – de innerlijke reis – voor een aanzienlijk deel bepalend voor de inhoud. De modification beweegt zich meer dan mijn andere werk op het scherp van de snede. Is schijnbaar een wankel evenwicht tussen kunst en kitsch. Maar uiteindelijk een kunstwerk – absolute voorwaarde – dat naar vorm en inhoud, uitdrukking is van het hoge kitsch-gehalte van de westerse beschaving en haar cultuurvormen. Bij de assemblage is er een zeker evenwicht. Voor een ongeveer gelijk deel kan zowel het eerste als het tweede uitgangspunt bepalend zijn voor de inhoud.”
Enkele korte aantekeningen door Lucassen, februari 2014.
Sachi Miyachi, Nina Glockner en Natasha Rosling transformeren W139 in een collectief lichaam dat voor een periode van 5 weken door 14 kunstenaars, performers, koks en schrijvers zal worden bewoond.
De uitwaaierende fysieke omgeving en daarmee verweven events nodigen uit om de poreuze grenzen tussen lichaam en architectuur, gewaarwording en emotie, huid en verbeelding te verkennen. Geïnspireerd door de alchemie van fermentatie – het samenbrengen van ingrediënten onder de invloed van zout, tijd, en dat wat er in de lucht hangt – tracht It Happens Anyway betekenisvolle vormen van verbinding te cultiveren en te beproeven wat onze basale menselijke behoefte om te creëren voedt.
Het publieke programma vindt iedere donderdag en zaterdag plaats.
Voor de eerste keer toont Jo Baer meerdere digitale en giclee prints van haar schilderijen en voorstudies bij en naast elkaar. De prints laten de gelaagdheid zien in haar manier van denken en werken en maken de opbouw en ontwikkeling van Baers schilderijen zichtbaar. Met de verschillende combinaties van collages, tekeningen, referenties en schetsen geven de voorstudies een nieuwe kijk op de werken van Baer.
Foto’s door Chun-Han Chiang.
De vriendschap tussen Žilvinas Landzbergas en Axel Linderholm ontwikkelde zich in de loop van de afgelopen tien jaar. Door de tijd heen hebben zij vele gesprekken gehad die nu (onbewust) tot voorbode of schets verworden van Studio Double V. Herinnerde, niet helemaal onthouden en soms totaal vergeten gedachtegangen wakkeren de dynamiek van met en naast elkaar werken aan in W139 – hun studio, voor nu. Deze studio, opgevat als ideële en reële plek, biedt ruimte en risico om nieuwe schilderijen, sculpturen en gezamenlijke installaties te maken. Juist door deze procesmatige benadering heeft de tentoonstelling een speelse en energieke vorm aangenomen.
Foto’s door Chun-Han Chiang.
In de niet-lineaire, spiritueel juridische thriller M.M.T.P. Obmyak van Mikhail Maksimov verschijnen regisseur Andrej Tarkovski, acteur Aleksandr Maslaev en schrijvers Andrej Platonov en Juriy Mamleev ten tonele als een soort metafysische politici twistend over de toekomst van de aarde en de ruimtevaart. De protagonisten zijn allen iconische figuren uit de Russische cultuur die, elk op hun eigen manier, hebben gepoogd om door middel van gedachte-experimenten Rusland als plaats en staat te verklaren. In deze film condenseert Maksimov uit deze vertogen korte, explosieve fragmenten die het proces van dematerialisatie van zijn protagonisten vergezellen. Mensen als ideeën als wezens reïncarnerend in steeds nieuwere en wildere vormen.
Gebaseerd op een tekst van kunstrcriticus Valentin Dyakonov.
Twaalf tafels staan gedekt om je giftige zaken te serveren. Ze spreken onder andere van sinistere soep geïnfecteerde ketchup, hallucinogene vis en toxische thee. Je zou kunnen denken dat het om zaken uit vervlogen tijden gaat, maar het heden blijkt even bol te staan van verhalen over dodelijke brouwsels en de angst die deze inboezemen. Wat te doen als alles vergiftigd lijkt te zijn? Is er een tegengif voor verkeerd begrepen worden?
