Citizen’s Circle

Bij Citizen’s Circle nodigt Meenakshi Thirukode deelnemers uit om in een gezamenlijke dialoog na te denken over burgerschap en solidariteit, en wat het betekent om actief deel te nemen aan de democratie. Hoe uit solidariteit zich in deze tijd? Deze cirkel nodigt uit tot introspectie en moedigt je aan om tegenover een medemens plaats te nemen, het ongemak te omarmen en in gesprek te gaan. Meenakshi creëert een ruimte waarin er plaats is voor elkaar, waar men praat en naar elkaar luistert.

De Citizen’s Circle omvat een korte discussie over de film The Great Intangible: for the love of a politics of love (in two parts), die wordt vertoond als onderdeel van Outside the Soup. Het eerste deel is te zien vanaf de opening van de tentoonstelling, het tweede deel gaat in première tijdens de Citizen’s Circle en zal vanaf dan in de tentoonstelling te zien zijn.

Tegen de achtergrond van geglobaliseerde politieke gebeurtenissen is Meenakshi geïnteresseerd in onderlinge verbondenheid tijdens de strijd voor bevrijding, of het nu gaat om het aanvechten van seksueel geweld of het uitroeien van kolonialisme. Hoe zijn deze kwesties met elkaar verweven? Geworteld in de politiek van liefde in India, erkent deze workshop dat al onze vrijheden onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn en dat we van elkaars perspectieven moeten leren in het streven naar een betere wereld.

Deze workshop maakt deel uit van Outside the Soup, deze groepstentoonstelling belicht het potentieel van kunst om nieuwe wereldbeelden te creëren door middel van radicale verbeelding en artistieke experiment; waarbij zorg, solidariteit en vertrouwen op de voorgrond staan.

Het bezoek van Meenakshi Thirukode is mogelijk gemaakt door het Internationaal Bezoekersprogramma van het Nieuwe Instituut met steun van het Nederlandse Ministerie van Buitenlandse Zaken.

Tickets zijn te koop via de Eventbrite-pagina van het evenement.

Visuele identiteit door Sheona Turnbull.

A Reality Through Words and Images

A Reality Through Words and Images is een groepsscreening van experimentele documentaires, essayfilms en poëzie van Iraanse kunstenaars dat plaatsvindt op 8 Maart bij W139. Het programma introduceert direct of indirect ideeën over doordringbaarheid en entropie, het politieke landschap, het vrouwelijk lichaam, ontheemding en vernieling door tochten in familiegeschiedenissen. Met videowerk van Mehraneh Atashi, Amirali Ghasemi, Mahoor Mirshakkak, VidAmir en Gelare Khoshgozaran, wiens werken de radicale vorm van documentaire en de hedendaagse kunst omarmen. 

Below you will find a list of featured artists’ and their work: 


Gulistan (Rose Garden) | 06:40 | by Mehraneh Atashi, 2011

Based on a poem written by Saadi, a 13th century Persian poet: “The night was spent at the garden with a friend; such a pleasant setting with tree branches meeting above, as if pieces of crystal and the cluster of pleiades were hanging from its vines. In the morning, when the thought of returning exceeded the desire to stay, I saw my friend ready to leave for the city with a lapful of flowers, basil, and hyacinth. I said: “As you know, flowers do not last and unfulfilled are the promises of the garden. Men of wisdom advise against attachment to that which is ephemeral.” “So, what is to be done?” asked my friend. I replied: “For the pleasure of observers and the delight of those present, I shall compose the gulistan (‘The flower garden’) whose pages the autumnal wind cannot rend and whose vernal bliss the passage of time cannot turn to the woes of winter.”

Mehraneh Atashi (b. Tehran, Iran) Atashi holds a BFA in Photography from Tehran University of Art, IR and completed the two-year residency at the Rijksakademie in Amsterdam, NL. Mehraneh’s work unfolds between the time of the self and the time of the world. Through an excavation of memories, archiving and documentation of the self. Her works have been exhibited internationally.


Sediment | 18:00 | by Vida Kashani and Amir Komelizadeh, 2019

‘Sediment’ is a short docu-fiction film. In this film, which takes place both in Iran and the Netherlands, there is a focus on girls and women in two cultures—Iranian and Dutch—which provides the viewer another way to look at diversities. There is a sense of sameness, rather than individuality, that emerges, despite their differing social and cultural environments. But at the same time, the viewer is aware of their very real social, economic and cultural divides. The film is a visualisation of gaps and struggles in the stories and the upbringing of women which causes social injustices in both cultures. 

Vida Kashani (b. Tehran, Iran) and Amir Komelizadeh (b. Tehran, Iran) have a collaborative artistic practice under the name ‘VidAmir’, that moves from Iran outward to places such as the Netherlands, where they have been living since 2011. VidAmir’s practice encompasses the practices of art, filmmaking, installation, and is united conceptually by interests in poetry, storytelling, archive, and politics which provoke new imaginaries that are equally bound to aesthetics. VidAmir centre collaboration in their practice; they have thus far completed several projects in intensive collaborations with musicians, philosophers, and citizens. Their work has been screened/exhibited internationally. 


Beak of Lies | 06:05 | Amirali Ghasemi  and Mahoor Mirshakkak, 2020

‘Beak of Lies’ is based on a poem of the same name by Amirali Ghasemi. It has been a while that he has been collecting his empty asthma inhalers, which are used in the film to visualise the poem. Mahoor Mirshakkak recorded the audio and video of the piece as Amirali Ghasemie re-performed the part. ‘Burning Things’ is an archival installation/expanded cinema project. It was developed and executed in the quarantine period as a self-assigned residency program at New Media Projects. 

The gloomy and bizarre words emulate events surrounding us in 2020 besides the political climate that made it even worse. The calm atmosphere of the analog lab creates an immediate unbalance when the mechanical aspect of making Photograms (without paper) creates a passing moment: the words will only last a few seconds. Though it is enough for the performer to read them, the words will inevitably disappear into the void. 

Amirali Ghasemi (b. Tehran, Iran) is a curator, media artist and a graphic designer based between Tehran & Berlin. Ghasemi has shown his photographs, videos, design works in various festivals and exhibitions internationally. As a curator he has been directing many exhibitions, workshops, and talks for Parkingallery projects, such as *Deep Depression (2004-06), Sideways (2008).

Mahoor Mirshakkak (b. Tehran, Iran) is a multimedia artist, filmmaker and sound designer who lives and works in Tehran. She holds a bachelor’s degree in painting from the Faculty of Fine Arts in Tehran University.


Royal Debris | 35:00 | by Gelare Khoshgozaran (b. Tehran, Iran), 2022

Located at 3005 Massachusetts Ave N.W. Washington D.C., the former embassy of Iran in the US has been shuttered for four decades. The vacant and abandoned building embodies a contradiction: it is a ruin due to its deteriorating condition caused, in large part, by the ongoing US sanctions on Iran, and it is privileged with an exceptional protection thanks to its ‘foreign mission’ status. Taking the building’s symbolic and material status as its departure point, Royal Debris is a rumination on borders, displacement and ruination through excursions into family history, architecture, poetry and contemporary arts.

Gelare Khoshgozaran (b. Tehran, Iran) is an artist, filmmaker and writer whose work engages with the legacies of imperial violence. She uses film and video to explore narratives of belonging outside of the geographies and temporalities that have both unsettled our sense of home, and make our places of affinity uninhabitable. Gelare has exhibited internationally and is an editor at MARCH: a journal of art and strategy.


Het programma is samengesteld door Vida Kashani, een onafhankelijke Iraanse filmmaker, schrijver, multimedia kunstenaar en producent, werkend tussen Amsterdam en Groningen. Ze heeft een master in Kunst en Design, richting moving image, van het Sandberg Instituut. Ze wordt vaak geïnspireerd door haar socio-politieke ontmoetingen en is daarom geïnteresseerd in het vertellen van onvertelde verhalen over onderwerpen als gender, vrouw-zijn en over inwoners van neo-liberale steden. Ze vertelt deze verhalen met poëtische benadering, voortkomend uit haar Perzische achtergrond. 

In de nasleep van de opstand van Jina (woman, life freedom) heeft Vida Kashani een avond samengesteld met videowerk van Iraanse kunstenaars in de hoop enig inzicht te bieden in de situatie in Iran. Het huidige Iraanse protest is een reactie op de dood van Jina Mahsa Amini, een jonge vrouw van Koerdische afkomst die stierf nadat ze door de zedenpolitie was gearresteerd wegens een ongepaste hijab. In meer dan 160 steden is gedemonstreerd, wat de grootste golf van protesten is in jaren. Tijdens deze avond willen solidariteit creëren met de strijd van de ongelooflijk moedige Iraanse mensen die vechten voor gelijkheid, vrijheid en mensenrechten. 

Tijdens de avond kunt u geld doneren dat gaat naar in Iran gevestigde NGO’s die activistische vrouwenrechtenorganisaties zoals Mehrafarin en Nedaye Mandegar ondersteunen. 

Wilt u dit evenement bijwonen? Reserveer dan een (gratis) ticket via Eventbrite, zo weten we hoeveel mensen we kunnen verwachten.

Foto’s door Amir Komelizadeh.

Who can afford to not sell their own skin?

Zes kunstenaars worden uitgenodigd om te reageren op de vraag “Who can afford to not sell their own skin?” door een playlist van audiovisueel materiaal samen te stellen voor dit wekelijkse programma van screenings. Het schema en de uitgenodigde kunstenaars zijn als volgt:

Dinsdag 31 januari – Mariana Penas Charrua 
Dinsdag 7 februari – Sophie Soobramanien 
Dinsdag 14 februari – Jay Tan
Dinsdag 21 februari – Nolwenn Vuillier 
Dinsdag 28 februari – G 
Dinsdag 7 maart – Henna Hyvärinen

Elke dinsdag van 18:00-19:00


Mariana Charrua is een ______toerist, kunstenaar_________ uit Portugal. 

Haar werk manifesteert zich in verschillende vormen—van schilderijen of objecten tot ann tekeningen of performances, of een vorm daartussenin. Charrua probeert dingen gelijk te schakelen en neemt ze niet als heilig maar geeft ze een symbolische lading. 

Het resultaat: onzinnige beelden die verwijzen naar dagelijkse situaties en personages (dieren) of levensbehoeften: voedsel of liefde; provocaties die vragen oproepen, geen antwoorden. Een theatrale, groteske en humoristische toon die een narratief vervaardigt en het idee van elegantie deconstrueert.

Het beeld dat dit programma presenteert is een collage tussen een internetbeeld en een foto uit haar vorige samenwerkingsvoorstelling I AM A COLUMN, een voorstelling waarbij de performers als zuilen fungeren, en daarmee dynamieken in een relatie symboliseren en met normen spelen.

Instagram: @___l0la_____


Sophie Soobramanien (b. 1995) is a British Mauritian artist living and working in Amsterdam. She is not sure what she is doing anymore. But she recently bought a 2023 year planner and this felt good. 

Instagram: @ssooooobs


Jay Tan is geboren in Londen en verhuisde in 2008 naar Nederland. Hen voltooide de MFA aan het Piet Zwart Institute in 2010 en was een resident aan de Rijksakademie in 2014/15. Vanuit Rotterdam maakt hen sculpturen en installaties, soms met video en geluid, of andere bewegende delen, vaak met een focus op huiselijke mechanica en decoratie. Hen geeft momenteel les bij de Master Artistic Research aan de KABK, Den Haag en bij Fine Arts aan de Gerrit Rietveld Academie, Amsterdam. 

Hen heeft werk getoond in Tent, Rotterdam; CACC, Parijs; Ujazdowski Castle Centre for Contemporary Art, Warschau; Ellen de Bruijne Projects en Galerie van Gelder, Amsterdam; Futura, Praag; Kunstverein, Amsterdam; Vleeshal, Middelburg; CAC, Vilnius; Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam; Hollybush Gardens, Londen; Kunstinstituut Melly, Rotterdam en RongWrong, Amsterdam. 


Nolwenn Vuillier is een beeldend kunstenaar wiens praktijk de natuur-cultuur tweedeling en de daaruit voortvloeiende gestandaardiseerde voorstelling van onze omgeving in vraag stelt. Ze werkt vaak buiten (of open het grensgebied van) traditionele tentoonstellingsruimten en zoekt naar manieren om zich met een publiek buiten het kunstlandschap bezig te houden. Momenteel is ze geïnteresseerd in speculatieve verzinsels, dialogen tussen verschillende soorten leven en druppels in stillevens.

Instagram: @nolwennvuillier


Luton, The Galaxy, The Mall. Mourning, natural death/doulaship The ‘Anti Bio’. ‘Non performers’, ‘Non Dancers’ everything that we are told we are not good at or need a qualification for. Humour x 10000000000000000000000000. Power Dynamics. FREE ART SCHOOLS. FUNDING 4 ALL. Sculptures made in a day. Care as a necessary tool. Anthropology. The internet (beware 2nd hand information and the vacuous). Some Comedians. Performance as a survival technique. Embarrassing myself. Bass players.
 Barbados.
 Semantics. Shouting in the countryside. Dancing instead of talking. My Mother and Father (RIP). Sci Fi as a survival technique. Britishness. Mental Health.
 Grinding my hips as slow as I can (Sam I love you).
 Sub woofers. Dressing up as other things.
 Joy.
 ‘Non-Artists’. Friends above the age of 70yrs old.
 Exciting poetry. My forever ongoing Death Doulaship training (Be weary of it ever being done). Keeping naval gazing in check.


Henna Hyvärinen (geboren in Iisalmi, Finland) is een kunstenaar, momenteel wonend in Amsterdam.Hyvärinen gebruikt video, performance en tekst om autofictionele verhalen te creëren. Ze gebruikt humor en haar interesse in het absurde om dichter bij thema’s te komen die anders misschien ongemakkelijk of griezelig aanvoelen. Hyvärinen maakte deel uit van collectieven en artist-run initiatieven zoals het muziekperformance duo echo+seashell, en artist-run ruimte en collectief Sorbus (2013-2020) in Helsinki. Ze studeerde in 2014 af met een MFA aan de University of the Arts in Helsinki en was in 2017-2019 reisdent aan het residentieprogramma De Ateliers in Amsterdam, waar ze samen met medebewoners Root Canal oprichtte, een nomadisch kunstenaarsinitiatief.

Instagram: @hyvarinen.henna52

The One Minutes – Jr. Ukraine

A new narrative for Ukraine: told by its children

What is the influence of war on daily life in Ukraine? What is it like to grow up in a conflict zone? To live in constant fear? What dreams do young people hold for the future?

In 2016 and 2017, The One Minutes Jr. went to Ukraine multiple times for workshops with young people in Avdiivka, Bakhmut, Dobropillia, Kharkiv, Liman, Mariupol, Militopol, Severodonestk, Sloviansk and Volnovakha to find answers to these questions.

In 2022, with the war in the Ukraine, these films are highly topical and at the request of International Short Film Festival Oberhausen, one of the most important short film institutions anywhere in the world, a compilation was made of 46 One Minutes.

Watch The One Minutes Jr. Ukraine here.

Participating artists:
Yekaterina Masalskaya
Andrey Gruzdev
Vadym
Sofia Devotchenkova
Marina Postolati
Katia Tsap
Denis Levchenko
Dina Nadel
Denis and Adrej
Dasha Starikova
Bibikova Anastasia
Anna Kolesnyk
Danil Potapov
Kristina Tolmacheva
Mikhail Perekhrest
Viktoriya Shchelkunova
Oleksandr
Volodymyr
Artyr
Viacheslav
Alexandra Kulichenko
Daniil Buli
Bogdan Yali
Veronika Shaposhnikova
Aleksandr Tsukor
Alena Solyanik
Alexander Kurilenko
Anna Lusenkova
Mariya Tseluh
Lilia Migutsa
Ivan Kuraksin
Ulyana Chernikh
Rostyslav
Vadim Ergard
Vyacheslav Potsko
Nastya Starchenko
Maruschenko Valeria
Dasha Shmulich
Ivan Gorb
Yana Muntyan
Nikita Novgorodse
Danilo Savkevich
Daniil Buzevskyu
Valeria Gukezheva

Images courtesy of the One Minutes foundation

Image 2 – Strong family bond, Sofia Devotchenkova, 2017 (© the artist, courtesy by The One Minutes Foundation)

The One Minutes – Everything happened so much: archive as poem in an age of perpetual witnessing

“There are different ways to tell a story. I wanted to think about the way we bear ongoing witness to our own lives, and how this material tells bigger stories about the material, technological and socio-economic circumstances of the past and present. I wanted to give space to the unreliable narrator and the chaos of memory. To take seriously the political dimension of telling stories through the low fidelity, poor images and unobjective close-ups that we are often left with in contrast to sovereign forms of cinema (newsreel, advertisement, video-essay). Building on these ideas, in reconnaissance and reclamation, here are 24 video-poems, as true and accurate as any other form of storytelling, or perhaps even more so.”
– Jesse Darling, April 2020

Everything happened so much is curated by Jesse Darling. Jesse Darling is an artist working in sculpture, installation, video, drawing, text, sound and performance. They live and work in Berlin.

The One Minutes — Everything happened so much: archive as poem in an age of perpetual witnessing here.

Participating artists:
Toni Brell
Lauren de Sa Naylor
L’nique Noel
Sulaïman Majali
Francisca Khamis Giacoman and Levi van Gelder
Cristina Planas
Frank Wasser
Kamilya Kuspanova
Lin Li
Ibrahim kurt
Samar Al Summary
Rozemarijn Jens
Nestor Solano
Andro Eradze
Ghenwa Abou Fayad
Anuka Ramischwili-Schäfer
Torreya Cummings
Pernilla Manjula Philip
Stelios Markou Ilchuk
_monkii
Callum Copley
Louise Gholam
Flo Ray

Images courtesy of The One Minutes Foundation

Image 2 – Lubricants Rebranded as Anti-Slip, Flo Ray, 2020 (© the artist, courtesy by The One Minutes Foundation)

The One Minutes – Squeeze Crush Press Blush

In Squeeze Crush Press Blush, curated by Afra Eisma and Marnix van Uum, twenty-one artists and filmmakers invite you to take a dive into their ever-changing minds. A crack in the gloss, a break, a rupture, a split, a breach, a slit, a smack, a smash, a blow, a bang, a grin, our mind is a container. The selected One Minutes were sent in from China, Belgium, Finland, France, Greece, Netherlands, Suriname, Turkey, United Kingdom and United States.‘Squeeze Crush Press Blush’ offers a non-linear journey across a multitude of feelings.

The One Minutes — Squeeze Crush Press Blush was curated by Afra Eisma and Marnix van Uum.

Afra Eisma (b. 1993, the Netherlands) creates intimate worlds bursting with colour and energy. Her work consists of tufted carpets, ceramics, drawings, paintings and textiles.

Marnix van Uum (b. 1991, the Netherlands) works with media (i.e. video, photography and text) that have descriptive qualities and thus imply to depict (fragments of) reality.

More info about The One Minutes — Squeeze Crush Press Blush

Participating artists:
Margaret Haines
Bob Demper
Pieter Van Den Bosch
Daisy Madden-Wells
meng florent
Hilary Yip
Elina Alekseeva
Kubilay Mert Ural
Gijsje Heemskerk and Sjuul Joosen
Foteini Makri
Alejandra López
Mimi Shi Co., Ltd
Cabenda
Alfie Dwyer
Annemarie Wadlow
Naïmé Perrette
Jef Nollet
Erkka Nissinen
Juyi Mao
Heleen Mineur
Kim David Bots & Eliane Esther Bots

Images courtesy of the One Minutes foundation.

Image 2: The Stars Down To Earth, Margaret Haines, 2015 (© the artist, courtesy by The One Minutes Foundation)

Spectacle of Sport

Kom langs bij W139 om de kwartfinales van het WK te kijken met bemiddeling door kunstenaar en onderzoeker Florian van Zandwijk. Omringd door een TV-studio set-up zal Florian een voor- en nacompetitie analyse doen waarin hij het gebruik van technologie in en rond voetbal koppelt aan een bredere politieke, maatschappelijke en culturele context. — Gratis entree.

Rabe perplexum and the Eccentric 80s

Een filmvertoning en boekpresentatie met Angela Stiegler en Philipp Gufler in samenwerking met het Goethe Institut Amsterdam.

Met hun performatieve en collaboratieve werken was Rabe perplexum een subversieve stem van de queer subcultuur in de jaren tachtig. In gesprek met Fabian Reichle bespreken de kunstenaars Gufler en Stiegler de artistieke ontwikkelingen van de ‘Eccentric 80s’ vanuit het perspectief van vandaag. De video’s Videotod (1991, 6 min.) van Holger Dreissig in samenwerking met Rabe perplexum, Hommade an Allen Jones van Die Tödliche Doris (1984, 4 min.) en Becoming-Rabe (2016, 8 min.) van Philipp Gufler worden tijdens het evenement getoond.

Samen met Ergül Cengiz, Burcu Dogramaci en Mareike Schwarz maken Philipp Gufler en Angela Stiegler deel uit van het tentoonstellings- en publicatieproject ‘Eccentric 80s: Tabea Blumenschein, Hilka Nordhausen, Rabe perplexum and Contemporary Accomplices’. Het vertelt een ander verhaal over de kunst van de jaren tachtig in de Bondsrepubliek Duitsland; in tegenstelling tot het dominante mannelijke narratief dat de ideeën over deze jaren tot nu toe heeft gedomineerd. De tentoonstelling reisde van Lothringer13 in München naar Galerie Nord | Kunstverein Tiergarten in Berlijn en is momenteel te zien in Kunsthaus Hamburg tot 21 mei 2023. In lijn met ‘Eccentric 80s’ is er een publicatie in het Duits en Engels uitgegeven door b_books, die tijdens deze avond wordt gepresenteerd en te koop is bij W139.

Fabian Reichle is kunstenaar en muzikant (Zaffjan) en werkt voor het Goethe-Institut NL als projectmanager en organisator van evenementen. Hij studeerde muziek en journalistiek aan de Hochschule für Musik Karlsruhe (DE) en aan het Sandberg Instituut (NL).

Angela Stiegler is beeldend kunstenaar gevestigd in Berlijn en München en werkt in verschillende media, waaronder video en performance, en vaak in samenwerkingen met gedeeld auteurschap. Stiegler herdefinieert lichaamspolitiek en technische ontwikkelingen in setups die ontwikkeld zijn om anderen te betrekken in onderzoek en oefeningen. Een speciale focus ligt op artistiek onderzoek en de economie van vriendschap. In 2013 was ze medeoprichter van het zelfgeorganiseerde initiatief K. Sinds 2020 maakt Stiegler deel uit van het opera-collectief DIVA. Ze gaf les in Athene, München en Neurenberg. Via filmmaken ontmoette ze in 2016 Tabea Blumenschein en bleef met haar in contact tot haar overlijden.

Philipp Gufler gebruikt verschillende media in zijn werk, waaronder zeefdrukken op stof en spiegels, publicaties, performances en video-installaties. Sinds 2013 is hij actief lid van het archief Forum Queeres Archiv München.

Foto’s door Elodie Vreeburg.

Visuele identiteit door Jacob Hoving.

Deze tentoonstelling is ondersteund door Mondriaan Fonds, Gieskes-Strijbis Fonds, Amsterdam Fonds voor de Kunst, Goethe Institut, Centro Elisarion, Pro Elisarion Association, Monacensia im Hildebrandhaus, Forum Queeres Archiv München, Grafisch Atelier Hilversum en Fonds21.

Power Plays: Film Screening Avond

Ronnie Close
More out of Curiosity

26:07 minutes, single-screen, 16:9, HD Digital Video, 2014.

One of the key players in the new emergent political debate are Egypt’s fanatical football supporters, the Ultras. Although affiliated to different teams in the domestic league they often joined forces in street protests to remove Hosni Mubarak in January 2011. The controversy over the 2012 Port Said incident when 72 Al-Ahly fans were killed in an orchestrated attack forced the Ultras back onto the streets. They mounted a successful political protest campaign against the state forces that culminated a year later in legal conviction and a sense of retribution.

More Out of Curiosity is a film work drawing on documentary narratives to frame the capacity of resistance in current social movements. This film is constructed from video footage drawn from a number of sources, including the Al-Ahly Ultras themselves who shared their video archive material. The assemblage of images of street protests, football games, riots and banner making helps stitch together a narrative to expose their unique local subculture in an overlapping meta-documentary format. The film work is bookended by the Port Said incident and the court verdict a year later. This structure is divided into seven scenes which define and categorize the video imagery. No voiceover resists the direct deciphering of the video material and the film operates on an instinctive, visceral level driven by a charged soundtrack.


Pia Lindman
Sports Arenas (series), 2000-2004  

Many of Lindman’s video works focus on how the built environment relates to the social interaction it is designed to contain. In this series of video works—including Viewing Platform, 2002; Shea Stars Flashes, 2004; and Game-Time, 2001—Lindman uses a video camera to record changes of light and movements in space and time within sports arenas and stadiums. The video works are filmed from a fixed camera position and the video footage is then made transparent and cut into one-minute segments. These segments are then layered on top of each other. During one minute the viewer sees the entire 60-minute video in real time, however simultaneously as multiple layers. Among other spaces, she has shot baseball stadiums and other sports arenas in New York, contrasting the monumental structure of the stadiums to the fluctuating density of the audience.

Presentation of this video work series is courtesy of the artist and New York MoMA.


Florian van Zandwijk

Our human and technological sensorial perceptions are inseparably connected and constantly shaping each other in today’s digital age; this fact usually serves as the basis for Van Zandwijk’s projects. With a simple intervention or through written or visual essays, Van Zandwijk researches topics from his own perception and hypothesis about present human and non-human Ways of Seeing. In this way van Zandwijk tries to provide insight into and make a statement about contemporary themes involving the biases and limited capacities of human and technological perception. Such themes are; social media, mass-surveillance and computer vision.

The Ball, The Field, The Arena

In his book Homo Ludens (1938) Dutch cultural theorist Johan Huizinga suggests that play is both a primary and a necessary condition for generating culture. The game of football—the biggest globalised manifestation of organised play—is taken in The Ball, The Field, The Arena as a metaphor for the inseparable relationship humans have with culture, play, and our own technological developments. By zooming out from the ball to the field into the arena, the work shows that human culture is not only shaped via play but that our play is equally shaped by the technology we create—the two engaging in a mutual relationship with one another.

MUBI x People’s Forum presenteert: The 36th Chamber of Shaolin

Als onderdeel van Farida Sedoc’s People’s Forum organiseert MUBI een vertoning van de iconische Kung-fu flick, The 36th Chamber of Shaolin, uit Hong Kong – beroemd geworden door de Wu-Tang Clan.

Martial arts films worden niet iconischer dan dit kung fu meesterwerk van regisseur Lau Kar-leung, geproduceerd door de Shaw Brothers. Met een scherpe focus op de gevechtsdiscipline is dit de ultieme trainingsfilm, waarin Gordon Liu’s leerling het pad van wraak verruilt voor een pad van gratie en spirituele zelfbeschikking.

Foto’s door Elodie Vreeburg.