Tijdens het Amsterdam Art Weekend 2021 presenteert W139 een selectie uit het archief om terug te kijken op de afgelopen vier decennia aan artistiek experiment, en de diversiteit van de benaderingen, materialen, stijlen, technologieën en esthetieken van kunstenaars in deze rijke geschiedenis te belichten. Polyculture nodigt de kijkers uit om zich de toekomst van het centrum van Amsterdam voor te stellen door een lens van begraven archeologische artefacten. Trots op haar diverse verleden en voortdurende bijdragen aan het culturele en artistieke ecosysteem van de stad, is W139 de locatie geweest voor velen beginselen – beginselen voor kunstenaars wier experimenten soms in gerenommeerde musea terecht zijn gekomen; wier ideeën misschien wereldwijd zijn gevierd of juist vergeten; en wier kunstuitingen misschien niet onmiddellijk worden herinnerd. Posters, uitnodigingskaarten, foto’s, kunstwerken, catalogi en nog veel meer archiefstukken van collectieven als ruangrupa en New Sculpture Department en After Howl, en individuele kunstenaars als Marlene Dumas, Natascha Kensmil, Ulay, Ronald Ophuis, Katja Novitskova en Thomas Hirschhorn worden gepresenteerd.
Er zijn vele perspectieven waarmee het archief van W139 te benaderen: de technologische ontwikkelingen voor en na de opkomst van het internet, de politieke verschuivingen van Nederland en de wereld, de uitbreidingen van ons netwerk toen er meer niet-Europese kunstenaars betrokken waren of veranderingen in esthetische en/of curatoriële benaderingen onder verschillende directeuren en institutionele structuren.
Bidnan3eesh – بدنا نعيش (WE WANT TO LIVE), 2022
Het neonkunstwerk met de Arabische tekst بدنا نعيش (Wij willen leven) is gemaakt door beeldend kunstenaar Susanne Khalil Yusef. Het ontwerp van het neon is gebaseerd op de handgeschreven tekst van Hamza, een bevriende kunstenaar van Khalil Yusef die in de Gazastrook leeft. ‘Wij willen leven’ is een hartenkreet die haar inspireerde tot het maken van dit kunstwerk. Onder de Israëlische bezetting van Palestina zijn de leefomstandigheden slecht en onveilig, vaak al een leven lang de realiteit voor veel inwoners.
Als tegenhanger van dit geweld maakt Khalil Yusef vrolijk ogende installaties, waarin zij gebruikmaakt van veel kleur en uiteenlopende materialen, van tapijt tot glas, maar ook keramiek en videowerk. Achter haar felgekleurde werken gaat echter een wereld schuil van dreiging, ontheemding en angst.
De installatie We Come in Pieces (2023) van Khalil Yusef is te bezoeken in het Amsterdam Museum. Andere versies van het neonkunstwerk zijn te zien bij ROZENSTRAAT – a rose is a rose is a rose en OBA Oosterdok.
Dit werk is onderdeel van de kunstmanifestatie Refresh Amsterdam #2, waarbij kunstenaars, geselecteerd door middel van een open oproep, werk maken rond Amsterdamse stadscultuur. Het thema van deze tweede editie is War & Conflict. Refresh Amsterdam is een initiatief van het Amsterdam Museum in samenwerking met meer dan 20 cultuurinstellingen in de stad. Kijk voor meer informatie op www.amsterdammuseum.nl
Bruut ontvreemd van Suede’s nummer met gelijke titel op het album Coming Up (1996), betreft het niet zozeer een ode aan of reflectie op de inhoud van de oorspronkelijke titelhouder, noch gaat het dieper in op de achtergrond van dit Britpop-achtige nummer (hoewel het een interessante notie is), de titel is louter geleend, gebruikt en misbruikt vanwege een waardering voor deze vier woorden, hier en nu.
Door een reeks uiteenlopende fragmenten van essayistische/columnachtige bewegende beelden handelt Europe Is Our Playground over dingen als moderne Nederlandse imperialistische detailhandeltendensen, een hedendaags gevoel van de interne Europese markt en diens E-nummers (en andere maten en maatvoeringen), de dominante staat van glokaal consumentisme van seks, drugs en met Nutella overgoten wafels, bowlen, exotisme in de Europese fauna, explosies, het verschil tussen Snel Gips en Plâtre de Modelage, contrasten en structuren, draden, routers en interconnectiviteit, en ten slotte, Maurice. Dat, en nog veel meer (of iets minder), allemaal vanuit de toevluchtshaven van de studio.
Europe Is Our Playground markeert het einde van de 4 maanden durende artist in residence periode van de in Brussel wonende en werkende kunstenaar Kitty Kamp bij W139, met dank aan het Mondriaan Fonds.
“De drie vormen van techniek die ik hanteer zijn het schilderij, de assemblage en de modification.
Voor het schilderij is mijn uitgangspunt – de innerlijke reis – voor een aanzienlijk deel bepalend voor de inhoud. De modification beweegt zich meer dan mijn andere werk op het scherp van de snede. Is schijnbaar een wankel evenwicht tussen kunst en kitsch. Maar uiteindelijk een kunstwerk – absolute voorwaarde – dat naar vorm en inhoud, uitdrukking is van het hoge kitsch-gehalte van de westerse beschaving en haar cultuurvormen. Bij de assemblage is er een zeker evenwicht. Voor een ongeveer gelijk deel kan zowel het eerste als het tweede uitgangspunt bepalend zijn voor de inhoud.”
Enkele korte aantekeningen door Lucassen, februari 2014.
Voor de eerste keer toont Jo Baer meerdere digitale en giclee prints van haar schilderijen en voorstudies bij en naast elkaar. De prints laten de gelaagdheid zien in haar manier van denken en werken en maken de opbouw en ontwikkeling van Baers schilderijen zichtbaar. Met de verschillende combinaties van collages, tekeningen, referenties en schetsen geven de voorstudies een nieuwe kijk op de werken van Baer.
Foto’s door Chun-Han Chiang.
In de niet-lineaire, spiritueel juridische thriller M.M.T.P. Obmyak van Mikhail Maksimov verschijnen regisseur Andrej Tarkovski, acteur Aleksandr Maslaev en schrijvers Andrej Platonov en Juriy Mamleev ten tonele als een soort metafysische politici twistend over de toekomst van de aarde en de ruimtevaart. De protagonisten zijn allen iconische figuren uit de Russische cultuur die, elk op hun eigen manier, hebben gepoogd om door middel van gedachte-experimenten Rusland als plaats en staat te verklaren. In deze film condenseert Maksimov uit deze vertogen korte, explosieve fragmenten die het proces van dematerialisatie van zijn protagonisten vergezellen. Mensen als ideeën als wezens reïncarnerend in steeds nieuwere en wildere vormen.
Gebaseerd op een tekst van kunstrcriticus Valentin Dyakonov.
