kiln as kin: een dag van samenkomst, bakken en koken
“What flavors place, what place flavors?” Deze vraag, gesteld door Christina Sharpe in haar boek Ordinary Notes, blijft hangen in de ruimte tussen land en smaak. Hoe blijven plaatsen – hoe blijft land – voortbestaan als territorium fragmenteert? Welke verhalen, geschiedenissen en rituelen dragen wij mee via voedsel? Ingrediënten, gebaren en smaken worden zo een levend archief dat gedragen wordt in en door onze dagelijkse praktijken van maken – kneden, fermenteren, malen, bewaren en dragen.
Door voedsel te gebruiken als een manier om kennis te bewaren en door te geven, komen we tijdens deze bijeenkomst samen om de nieuw gebouwde kleioven in tonir-stijl en een klein fornuis bij Four Siblings te activeren. De oven is gebouw tijdens een eerdere workshop in mei met transdisciplinair kunstenaar Tatiana M. Mélo. We zullen gezamenlijk voedsel bereiden, koken en eten als een manier om kennis over voedselsystemen, vergeten recepten en verloren rituelen te delen. We zullen gezelschap krijgen van Martina Manterola en Carmen Serra, medeoprichters van colectivo amasijo, een intergenerationeel feministisch collectief dat zich bezighoudt met kunst, koken en landgebonden pedagogiek. Zij zullen samen met ons de ovens in gebruik nemen door middel van hun eigen rituelen, praktijken en gerechten. Samen met Tatiana zullen we ook kleine kleien structuren en sculpturen maken om brood in te bakken.
De residentie van colectivo amasijo maakt deel uit van het Exchanges-programma van het Prince Claus Fund, met steun van de Gemeente Amsterdam.
Ticket: €10
Student- en solidariteitsticket: €7,50
Koop je ticket via onze Eventbrite
Locatie: Four Siblings, President Allendelaan 1, 1064 GW Amsterdam
colectivo amasijo is een feministisch collectief bestaande uit vrouwen die zich vanuit verschillende disciplines en generaties bezighouden met kunst, koken en landgebonden pedagogiek. amasijo’s benadering richt zich op gezamenlijk koken en agricultuur als vormen van verzet en landregeneratie. Samen willen ze actief nadenken over actief na te denken over de herkomst en diversiteit van ons voedsel. Sinds hun oprichting in 2019 bieden ze een platform voor niet-dominante stemmen: de verhalen van vrouwen die dicht bij het land staan, verhalen die ons de werkelijke kosten van klimaatverandering laten zien en ons de weg wijzen richting landherstel. Via projecten, die de vorm aan kunnen nemen van samenkomsten, diners, onderzoek, acties, ceremonies, tentoonstellingen, markten, seminars, films en lezingen bouwen zij de benodigde structuren om een gemeenschap te vormen waarin zorgen voor onszelf en het territorium waarop wij wonen een prioriteit wordt. Hun praktijk staat op zorg, circulaire kennis en belichaamde tijd, en daagt extractivisitsche logica uit door middel van feministische, dekoloniale methodologieën.
Tatiana M. Melo is een transdisciplinaire kunstenaar uit Barcelona, die op het platteland van La Garrotxa woont. Werkend met klei en keramiek brengt zij, via rituele objecten gemaakt van steen, as en woorden die ze uit de gemeenschap heeft verzameld, herinneringen aan gebieden tot leven. Haar praktijk richt zich op de transformatie van aarde in ovens, die zij niet alleen opvat als bakgereedschap, maar ook als plekken van ontmoeting, transformatie en rituele handeling. Ze onderzoekt klei als overgeërfd materiaal en past duurzame praktijken toe in de bouw en op alledaagse objecten. Ze heeft workshops en samenkomsten georganiseerd over gezamenlijk bouwen, keramiek, en gemeenschap en samengewerkt met kunstenaars en onderzoekers om de relatie tussen mens, materiaal en milieu opnieuw uit te denken.
Four Siblings is een landschapsgericht kunst- en onderzoeksproject. Aan de rand van Amsterdam komen zij samen om een eetbaar labyrint in de vorm van een kunstwerk te creëren. Ze willen een gevoel van verbondenheid creëren met de aarde waarop we leven en het voedsel dat we eten. Ze onderzoeken gezamenlijke manieren van kennisvergaring en doen dit zo veel mogelijk open source. Ze willen dit doen op een wederzijds ondersteunende manier: door zorg te dragen voor onze lichamen terwijl we zorg dragen voor het land, biodiversiteit en zadenbronnen herstellen, nieuwe lokale netwerken tussen kunstenaars, boeren, permaculturisten en bewoners te bewerkstelligen, en al doende te leren.
